Vuurtorenbeer is best tevreden met z'n leventje. Hij woont op een klein eiland. Hij zwemt dagelijks in zee, surft op de golven, zoekt schelpen, speelt met z'n vriend Marius. En elke avond gaat hij fluitend de vuurtorentrap op om de lamp aan te steken. Wanneer de postboot komt en hem een pak kranten bezorgt, leest Vuurtorenbeer alle spannende avonturen van Avonturenbeer. Opeens vindt Vuurtorenbeer z'n leven niet zo leuk meer. Het eiland is eigenlijk maar stom, klein, plat en vooral saai. Maar wanneer er op een avond een verschrikkelijke storm waait, die zich om de vuurtoren slingert en schuim op de golven van de zee slaat, vindt hij het toch best wel spannend. Voorzichtig klimt hij de toren op om de lamp te doen branden wanneer hij plots hulpgeroep hoort. Hij verdwijnt op zee in z'n boot op zoek naar de drenkeling. Gelukkig kan hij gered worden en bovendien blijkt het Avonturenbeer te zijn ... Plots blijkt de stoere beer toch minder stoer te zijn.

Dit prachtige voorleesverhaal is een pareltje voor jong en oud. Het verhaal is heel herkenbaar en eenvoudig verteld. Bovendien wordt het versterkt door de prachtige illustraties. Vuurtorenbeer wordt heel menselijk voorgesteld. De verschillende emoties zijn duidelijk te zien op het gelaat van de beer. Bovendien lijkt niks wat het is. Wat eigenlijk een ontgoocheling zou moeten zijn, blijkt een opluchting. Een vleugje humor maakt het geheel minder zwaar voor jonge lezers. Er zijn een veertigtal korte hoofdstukken. De bladspiegel is niet te druk. De witte achtergrond zorgt voor een zekere rust. Het verhaal leest vlot en is best spannend. Er werd veel aandacht besteed aan de lay-out.

Een prachtig boek om voor te lezen of om als beginnende lezer zelf te lezen.